មគ្គុទ្ទេសក៍កីឡាករហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់
ការបញ្ជូនបាល់ខុសទិសត្រឹមតែប៉ុន្មានសង់ទីម៉ែត្រ អាចធ្វើឲ្យក្រុមបាត់ការគ្រប់គ្រង និងបើកឱកាសឲ្យគូប្រកួតវាយបក។ ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងទ្រនាប់ឲ្យចង្អុលទៅគោលដៅ ការបើកកជើង និងការទ...
មគ្គុទ្ទេសក៍កីឡាករហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់
ការបញ្ជូនបាល់ខុសទិសត្រឹមតែប៉ុន្មានសង់ទីម៉ែត្រ អាចធ្វើឲ្យក្រុមបាត់ការគ្រប់គ្រង និងបើកឱកាសឲ្យគូប្រកួតវាយបក។ ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងទ្រនាប់ឲ្យចង្អុលទៅគោលដៅ ការបើកកជើង និងការទាត់កណ្ដាលបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង។ កីឡាករដែលចង់កែលម្អគួរហាត់ចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ១០ ម៉ែត្រ និង ១៥ ម៉ែត្រ ដោយវាស់ចំនួនបាល់ទៅដល់គោលដៅយ៉ាងហោចណាស់ ២០ ដងក្នុងមួយវគ្គ។ សម្រាប់បរិបទការប្រកួតបាល់ទាត់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ និងការវិភាគរបស់យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ ការបញ្ជូនត្រង់មិនមែនសំដៅតែភាពខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែរួមមានពេលវេលា មុំ និងការស្កេនមុនទទួលបាល់។ សូមចាប់ផ្តើមដោយហាត់បាល់ខ្លីលើផ្ទៃរាប ហើយកត់ត្រាភាគរយជោគជ័យរាល់ថ្ងៃ។

ចង់ចាប់ផ្តើមពីគ្រឹះដែលត្រឹមត្រូវមែនទេ? សូមស្វែងរកគោលការណ៍សំខាន់ៗពីយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់មុនចូលវគ្គហាត់ជាក់ស្តែង។
ការប្រៀបធៀបរហ័ស៖ តើវិធីណាដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាង?
| វិធីហាត់ | ចម្ងាយសមស្រប | គោលដៅសំខាន់ | សូចនាករជោគជ័យ |
|---|---|---|---|
| បញ្ជូនជើងខាងក្នុង | ៥–១០ ម៉ែត្រ | ទិសដៅ និងភាពទន់ | ៨ ក្នុង ១០ បាល់ |
| បញ្ជូនជើងខាងក្រៅ | ៥–១២ ម៉ែត្រ | ប្តូរមុំលឿន | ៧ ក្នុង ១០ បាល់ |
| បញ្ជូនមួយប៉ះ | ៥–១៥ ម៉ែត្រ | ពេលវេលា និងការស្កេន | ៧ ក្នុង ១០ បាល់ |
| បញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ | ១០–២០ ម៉ែត្រ | សម្រេចចិត្ត និងភាពត្រឹមត្រូវ | ៦ ក្នុង ១០ បាល់ |
| បញ្ជូនទៅតំបន់ចលនា | ១០–២៥ ម៉ែត្រ | ដឹកនាំការរត់របស់មិត្តរួមក្រុម | ៧ ក្នុង ១០ បាល់ |
តារាងនេះបង្ហាញថា មិនមានវិធីតែមួយដែលសមស្របសម្រាប់គ្រប់ស្ថានភាពទេ។ ជើងខាងក្នុងគឺជាជម្រើសល្អបំផុតសម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវនៅចម្ងាយខ្លី ប៉ុន្តែការបញ្ជូនមួយប៉ះ និងការបញ្ជូនទៅតំបន់ចលនា មានតម្លៃជាងនៅពេលប្រកួតពិត។ ចំណុចដែលអ្នកហាត់ជាច្រើនមើលរំលងគឺការកំណត់លទ្ធផលជាលេខ៖ ប្រសិនបើហាត់ ២០ បាល់ ហើយជោគជ័យ ១៤ បាល់ នោះអត្រារបស់អ្នកគឺ ៧០ ភាគរយ មិនមែន “ល្អប្រហែល” ដូចការចងចាំទេ។ ចូរកត់ត្រាចម្ងាយ ប្រភេទជើង ផ្ទៃទីលាន និងចំនួនប៉ះ ដើម្បីដឹងថាបញ្ហាកើតពីបច្ចេកទេស ឬពីការសម្រេចចិត្ត។ FIFA ក៏កំណត់ថាបាល់ត្រូវនៅស្ងៀមពេលចាប់ផ្តើមការទាត់បាល់សេរី ហើយគោលការណ៍នេះបង្ហាញពីសារៈសំខាន់នៃការគ្រប់គ្រងទំនាក់ទំនងរវាងជើងនិងបាល់។
មគ្គុទ្ទេសក៍មូលដ្ឋានសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមលេងបាល់ទាត់
ជុំទីមួយ៖ តើត្រូវកែជំហរ និងការប៉ះបាល់យ៉ាងដូចម្តេច?
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ចាប់ផ្តើមពីជំហររាងកាយ មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងទេ។ ដាក់ជើងទ្រនាប់នៅចំហៀងបាល់ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ ដោយម្រាមជើងចង្អុលទៅគោលដៅ ហើយបើកកជើងជើងទាត់ឲ្យផ្នែកខាងក្នុងប៉ះកណ្ដាលបាល់។ ក្បាលគួរមើលបាល់នៅពេលប៉ះ ហើយរាងកាយលំអៀងទៅមុខបន្តិច ដើម្បីកុំឲ្យបាល់ហោះខ្ពស់។
សម្រាប់ការហាត់ជាក់ស្តែង សូមរៀបចំកោណពីរដែលមានចន្លោះ ១ ម៉ែត្រ ហើយឈរចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។ បញ្ជូនបាល់ឆ្លងកាត់ច្រកនេះ ២០ ដង បន្ទាប់មកបង្វែរមុំទៅ ៤៥ ដឺក្រេ និងធ្វើម្តងទៀត។ កុំបង្កើនកម្លាំង នៅពេលទិសដៅនៅមិនទាន់ច្បាស់។ លំដាប់ត្រឹមត្រូវគឺ ភាពត្រឹមត្រូវជាមុន បន្ទាប់មកល្បឿន ហើយចុងក្រោយទើបបន្ថែមចម្ងាយ។ ប្រសិនបើបាល់បត់ទៅខាងស្តាំជាបន្តបន្ទាប់ សូមពិនិត្យថាជើងទ្រនាប់បែរទៅណា និងតើផ្នែកខាងក្នុងជើងប៉ះកណ្ដាលបាល់ឬអត់។ ប្រសិនបើបាល់ហោះខ្ពស់ ស្ទើរតែជាបញ្ហារាងកាយផ្អៀងថយក្រោយ ឬប៉ះផ្នែកក្រោមបាល់។
ចំណុចដែលមានប្រយោជន៍ជាងការហាត់ធម្មតា គឺកំណត់ “តំបន់កំហុស”។ គូសបន្ទាត់កណ្ដាលតាមគោលដៅ ហើយវាស់ចម្ងាយបាល់ពីបន្ទាត់នេះ។ បាល់ខុសតិចជាង ៣០ សង់ទីម៉ែត្រ អាចរាប់ជាការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវសម្រាប់ចម្ងាយ ១០ ម៉ែត្រ ខណៈកំហុសលើស ១ ម៉ែត្រ ត្រូវត្រឡប់ទៅហាត់ចម្ងាយខ្លី។ កុំច្រឡំរវាងបាល់លឿន និងបាល់ត្រឹមត្រូវ។ ក្នុងការប្រកួតរបស់ក្លិបដូចជា បាសេឡូណា និងម៉ាន់ឆេស្ទ័រ ស៊ីធី ការបញ្ជូនដែលមិត្តរួមក្រុមអាចទទួលបាននៅជំហានបន្ទាប់ មានតម្លៃជាងការបញ្ជូនខ្លាំងដែលធ្វើឲ្យគេបាត់លំនឹង។
លំហាត់ជំហរដែលគួរធ្វើរាល់ថ្ងៃ
- បញ្ជូនបាល់ជើងខាងក្នុង ២០ ដងទៅកោណចន្លោះ ១ ម៉ែត្រ។
- បញ្ជូនបាល់ជើងស្តាំ និងជើងឆ្វេង ១០ ដងក្នុងមួយជើង។
- ប្តូរចម្ងាយពី ៥ ទៅ ១០ ម៉ែត្រ បន្ទាប់ពីអត្រាជោគជ័យលើស ៨០ ភាគរយ។
- ថតវីដេអូពីចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យជើងទ្រនាប់ និងទីតាំងក្បាល។
ការបែងចែកបែបនេះធ្វើឲ្យអ្នកដឹងថាកំហុសនៅកន្លែងណា មិនមែនគ្រាន់តែដឹងថាបាល់មិនត្រង់នោះទេ។
ជុំទីពីរ៖ តើត្រូវបញ្ជូនឲ្យត្រង់នៅពេលមានចលនា និងសម្ពាធដូចម្តេច?
នៅពេលមានចលនា ការបញ្ជូនឲ្យត្រង់ត្រូវការការស្កេនមុនទទួលបាល់ ការប៉ះបាល់ដំបូងទៅកន្លែងទំនេរ និងការប្រើកម្លាំងតាមចម្ងាយ។ កីឡាករគួរមើលជុំវិញយ៉ាងហោចណាស់មួយដងមុនបាល់មកដល់ ហើយសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលប្រហែល ២ វិនាទី បើមានសម្ពាធជិតខាង។ ការបញ្ជូនខ្លីគួរប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ខណៈការបញ្ជូនទៅចំហៀង ឬទៅមុខត្រូវដឹកនាំទៅកន្លែងដែលមិត្តរួមក្រុមកំពុងរត់ មិនមែនទៅកន្លែងដែលគេឈរនោះទេ។
សូមរៀបចំលំហាត់ជាបីដំណាក់កាល។ ដំណាក់កាលទីមួយ ប្រើអ្នកលេងពីរនាក់បញ្ជូនទៅមកក្នុងចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ ដោយកំណត់អតិបរមា ២ ប៉ះ។ ដំណាក់កាលទីពីរ បន្ថែមអ្នកការពារម្នាក់ដែលអាចស្ទាក់តែផ្លូវបញ្ជូន មិនអាចប៉ះខ្លួនអ្នកបញ្ជូន។ ដំណាក់កាលទីបី ប្រើតំបន់ ១២ គុណ ១២ ម៉ែត្រ ដោយក្រុមតូចត្រូវរក្សាបាល់ ៦ ដងជាប់គ្នា។ ចំណុចវាស់វែងគឺចំនួនបាល់ទៅដល់មិត្តរួមក្រុម ចំនួនបាល់ត្រូវស្ទាក់ និងពេលវេលាពីការទទួលដល់ការបញ្ជូន។ កុំវាយតម្លៃខ្លួនតាមល្បឿនតែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះការបញ្ជូនលឿនទៅកន្លែងខុស គឺជាកំហុសពីរដង។

ចំណុចជាក់លាក់ដែលគេមិនសូវនិយាយ គឺ “មុំទទួល”។ ប្រសិនបើមិត្តរួមក្រុមឈរត្រង់ពីក្រោយអ្នកការពារ ការបញ្ជូនត្រង់បំផុតក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ។ មិត្តរួមក្រុមគួរបើកមុំប្រហែល ៣០–៤៥ ដឺក្រេ ដើម្បីឲ្យអ្នកបញ្ជូនមានច្រកឆ្លងកាត់ និងអ្នកទទួលអាចប៉ះបាល់ទៅទិសបន្ទាប់។ នៅកម្រិតខ្ពស់ ការបញ្ជូនល្អមិនមែនគ្រាន់តែបាល់ទៅដល់ជើងទេ ប៉ុន្តែធ្វើឲ្យការប៉ះបន្ទាប់របស់អ្នកទទួលមានភាពងាយស្រួល។ ការវិភាគការប្រកួត FIFA World Cup 2026 គួរមើលទាំងបាល់ជោគជ័យ និងបាល់ដែលបង្ខំឲ្យក្រុមបាត់ទម្រង់។
សូមពិនិត្យវិធីវិភាគការប្រកួតដែលមានស្ថិតិជាក់លាក់ ដើម្បីយល់ពីការបញ្ជូន និងចលនារបស់ក្រុម មិនមែនសម្លឹងតែពិន្ទុចុងក្រោយទេ។
វិធីអានស្ថិតិការប្រកួតបាល់ទាត់
ជុំទីបី៖ តើត្រូវវាស់ភាពត្រឹមត្រូវ និងកែបញ្ហាដោយរបៀបណា?
ការវាស់ភាពត្រឹមត្រូវត្រូវប្រើទិន្នន័យបីប្រភេទ៖ អត្រាបាល់ទៅដល់គោលដៅ ចម្ងាយខុសពីបន្ទាត់ និងគុណភាពនៃការប៉ះបន្ទាប់។ លទ្ធផលល្អសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមគឺ ៧០ ភាគរយនៅចម្ងាយ ១០ ម៉ែត្រ ហើយកីឡាករដែលមានមូលដ្ឋានរឹងគួរឈានដល់ ៨៥ ភាគរយក្នុងលំហាត់គ្មានសម្ពាធ។ តួលេខនេះមិនមែនជាច្បាប់សកលទេ ប៉ុន្តែជាចំណុចយោងសម្រាប់កត់ត្រាការរីកចម្រើន។ ស្ថាប័ន សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និង សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ផ្តោតលើបច្ចេកទេស បរិបទ និងការសម្រេចចិត្តរួមគ្នា មិនមែនលើលេខមួយតែឯងទេ។
បង្កើតតារាងកត់ត្រាដែលមានកាលបរិច្ឆេទ ចម្ងាយ ប្រភេទការបញ្ជូន ជើងដែលប្រើ ចំនួនជោគជ័យ និងមូលហេតុកំហុស។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើអ្នកបញ្ជូនបាន ១៦ ក្នុង ២០ នៅជើងស្តាំ ប៉ុន្តែបានតែ ៩ ក្នុង ២០ នៅជើងឆ្វេង នោះអ្នកមិនគួរបង្កើនចម្ងាយទេ។ ត្រូវបន្ថែមលំហាត់ជើងឆ្វេងរហូតដល់យ៉ាងហោចណាស់ ១៤ ក្នុង ២០។ ប្រសិនបើបាល់ទៅដល់គោលដៅ ប៉ុន្តែមិត្តរួមក្រុមត្រូវឈប់រត់ នោះត្រូវកត់ជា “ជោគជ័យផ្នែកទិសដៅ បរាជ័យផ្នែកល្បឿន”។ វិធីកត់ត្រាពីរផ្នែកនេះជួយបំបែកបញ្ហាដែលមើលមិនឃើញពីស្ថិតិធម្មតា។
សាកល្បងវគ្គហាត់ ៣០ នាទី៖ ១០ នាទីសម្រាប់ជំហរ ១០ នាទីសម្រាប់ការបញ្ជូនមួយប៉ះ និង ១០ នាទីសម្រាប់សម្ពាធ។ សម្រាក ២–៣ នាទីរវាងផ្នែក ដើម្បីកុំឲ្យភាពនឿយហត់ធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសខូច។ បើអត្រាជោគជ័យធ្លាក់ក្រោម ៦០ ភាគរយជាប់គ្នា ២ វគ្គ សូមបន្ថយចម្ងាយ ឬបន្ថយល្បឿនការហាត់។ នេះជាចំណុចផ្ទុយពីការគិតរបស់អ្នកលេងជាច្រើន៖ ការបន្តហាត់នៅពេលទម្រង់ខូច មិនបង្កើតជំនាញទេ ប៉ុន្តែបង្កើតទម្លាប់ខុស។
តាមសេចក្តីណែនាំបច្ចេកទេសរបស់ FIFA “ការសម្រេចចិត្តល្អកើតពីការយល់ដឹងអំពីលំហ និងពេលវេលា”។ ដូច្នេះ កុំហាត់តែបញ្ជូនទៅជញ្ជាំងដោយគ្មានគោលដៅ។ បន្ថែមអ្នកទទួល កោណកំណត់ច្រក និងសញ្ញាប្តូរទិស ដើម្បីឲ្យខួរក្បាលរៀនភ្ជាប់ការមើលជាមួយការប៉ះបាល់។

ចង់កែលម្អដោយផ្អែកលើលេខ មិនមែនអារម្មណ៍ទេ? ចាប់ផ្តើមកត់ត្រាវគ្គហាត់បន្ទាប់ ហើយប្រៀបធៀបលទ្ធផលរៀងរាល់សប្តាហ៍។
ពិន្ទុចុងក្រោយ៖ តើអ្នកគួរជ្រើសរើសវិធីហាត់ណា?
សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម ជើងខាងក្នុងនៅចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ គួរទទួលបានពិន្ទុអាទិភាពខ្ពស់បំផុត ព្រោះវាបង្កើតការគ្រប់គ្រងទិសដៅ និងកម្លាំង។ សម្រាប់កីឡាករកម្រិតមធ្យម ការហាត់មួយប៉ះជាមួយអ្នកការពារ គឺមានប្រយោជន៍ជាងការទាត់ទៅជញ្ជាំងរាប់រយដង។ សម្រាប់អ្នកលេងខ្សែបម្រើ ឬខ្សែការពារ ការបញ្ជូនទៅតំបន់ចលនា ១០–២៥ ម៉ែត្រ គួរត្រូវបានបន្ថែមទៅវគ្គប្រចាំសប្តាហ៍។ លទ្ធផលគួរត្រូវវាស់តាមអត្រាជោគជ័យ និងថាតើបាល់ជួយឲ្យក្រុមរក្សារូបរាងបានឬអត់។
សេចក្តីសន្និដ្ឋានអាចបែងចែកបានដូចខាងក្រោម៖
- ត្រូវការភាពត្រង់៖ ហាត់ជើងខាងក្នុង និងកោណច្រក ១ ម៉ែត្រ។
- ត្រូវការល្បឿនសម្រេចចិត្ត៖ ហាត់មួយប៉ះក្នុងតំបន់ ១២ គុណ ១២ ម៉ែត្រ។
- ត្រូវការបញ្ជូនទៅមុខ៖ ហាត់ទិសដៅរត់ និងកម្លាំងតាមចម្ងាយ។
- ត្រូវការកែលម្អជើងខ្សោយ៖ បែងចែកការប៉ះយ៉ាងហោចណាស់ ៤០ ភាគរយទៅជើងនោះ។
- ត្រូវការត្រៀមប្រកួត៖ បន្ថែមអ្នកការពារ និងកំណត់ពេលសម្រេចចិត្តក្រោម ២ វិនាទី។
ចងចាំថា “បញ្ជូនត្រង់” មិនស្មើនឹងបញ្ជូនទៅកន្លែងដែលខ្លីបំផុតឡើយ។ បាល់ត្រូវទៅកាន់ជើងដែលអាចលេងបន្ត ឬទៅកាន់លំហដែលមិត្តរួមក្រុមនឹងទៅដល់។ នេះជាមូលហេតុដែលការវិភាគក្រុមដូចជា អាហ្សង់ទីន បារាំង និងអេស្ប៉ាញ មានតម្លៃសម្រាប់អ្នកហាត់៖ គេមើលលំហ មុំ និងការប៉ះបន្ទាប់ជាមួយគ្នា។ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់អាចជួយរៀបចំទិន្នន័យ World Cup 2026 ប៉ុន្តែការកែលម្អផ្ទាល់ខ្លួននៅតែចាប់ផ្តើមពីបាល់ ២០ ដងដែលអ្នករាប់ដោយស្មោះត្រង់។
សម្រាប់វគ្គបន្ទាប់ សូមកំណត់គោលដៅមួយសប្តាហ៍៖ បង្កើនអត្រាជោគជ័យចម្ងាយ ១០ ម៉ែត្រ ៥ ភាគរយ ឬកាត់បន្ថយបាល់ខុសទិស ៣ ដងក្នុង ២០ បាល់។ គោលដៅតូចដែលអាចវាស់បាន នឹងមានប្រសិទ្ធភាពជាងការសន្យាថានឹង “បញ្ជូនឲ្យល្អជាងមុន”។
សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យថា បាល់ទៅដល់គោលដៅដោយមានទិសដៅ ល្បឿន និងកម្ពស់សមស្រប។ វាមិនមែនគ្រាន់តែឲ្យបាល់ឆ្លងកាត់បន្ទាត់ត្រង់ទេ ព្រោះអ្នកទទួលត្រូវអាចប៉ះបាល់បន្តបានងាយ។ សម្រាប់ការហាត់ដំបូង ប្រើចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ និងកំណត់គោលដៅយ៉ាងច្បាស់។ បាល់ដែលទៅដល់ជើង ប៉ុន្តែធ្វើឲ្យមិត្តរួមក្រុមបាត់ល្បឿន មិនគួររាប់ជាជោគជ័យពេញលេញទេ។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ដោយជំហានអ្វីខ្លះ?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយដាក់ជើងទ្រនាប់ចង្អុលទៅគោលដៅ បើកកជើង និងប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង។ បន្ទាប់មក ហាត់ ២០ ដងនៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ មុនបង្កើនទៅ ១០ និង ១៥ ម៉ែត្រ។ កត់ចំនួនបាល់ជោគជ័យ និងចម្ងាយខុសពីគោលដៅរាល់វគ្គ។ នៅពេលអត្រាជោគជ័យឡើងដល់ ៨០ ភាគរយ ទើបបន្ថែមចលនា ឬអ្នកការពារ។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនជើងខាងក្នុងខុសពីការបញ្ជូនជើងខាងក្រៅដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ជើងខាងក្នុងផ្តល់ភាពត្រង់ និងការគ្រប់គ្រងល្អសម្រាប់បាល់ខ្លី ខណៈជើងខាងក្រៅសមស្របសម្រាប់ប្តូរមុំ ឬបញ្ជូនក្នុងកន្លែងចង្អៀត។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរចំណាយប្រហែល ៧០ ភាគរយនៃពេលហាត់លើជើងខាងក្នុង និង ៣០ ភាគរយលើជើងខាងក្រៅ។ កុំប្រើជើងខាងក្រៅដើម្បីបិទបាំងបញ្ហាជំហរដែលមិនទាន់ត្រឹមត្រូវ។ ដំបូងកែលម្អភាពត្រង់ បន្ទាប់មកទើបបន្ថែមការបត់បាល់។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់របស់ខ្ញុំតែងតែបត់ទៅខាងស្តាំ ឬខាងឆ្វេង?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុធម្មតាគឺជើងទ្រនាប់មិនចង្អុលទៅគោលដៅ កជើងមិនរឹង ឬផ្នែកប៉ះបាល់មិនស្ថិតនៅកណ្ដាល។ ថតវីដេអូពីមុខ និងពីចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យជំហរជើង និងទិសដៅត្រគាក។ ហាត់ចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រដោយកម្លាំងទាប រហូតដល់បាល់ត្រង់ ៨ ក្នុង ១០ ដង។ ប្រសិនបើបញ្ហានៅតែបន្ត សូមឲ្យគ្រូបង្វឹកពិនិត្យការបើកត្រគាក និងចំណុចប៉ះបាល់។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ វគ្គហាត់ ៣ ដល់ ៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមាន ២០–៣០ នាទី គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់។ ចន្លោះសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងជួយឲ្យសាច់ដុំ និងប្រព័ន្ធប្រសាទស្តារឡើងវិញ។ រាល់វគ្គគួរមានបាល់ខ្លី បាល់មួយប៉ះ និងលំហាត់ក្រោមសម្ពាធ។ បើបច្ចេកទេសធ្លាក់ចុះខ្លាំង សូមបន្ថយចំនួនបាល់ ជំនួសឲ្យបន្តហាត់ដោយទម្រង់ខុស។
សំណួរ៖ តើការហាត់បញ្ជូនទៅជញ្ជាំងល្អជាងការហាត់ជាមួយមិត្តរួមក្រុមឬទេ?
ចម្លើយ៖ ការហាត់ទៅជញ្ជាំងល្អសម្រាប់ចង្វាក់ ការប៉ះដំបូង និងការប្រើជើងទាំងពីរ ប៉ុន្តែការហាត់ជាមួយមិត្តរួមក្រុមល្អជាងសម្រាប់មុំចលនា និងការសម្រេចចិត្ត។ ជញ្ជាំងមិនអាចបង្កើតសម្ពាធ ឬប្តូរទិសដៅដូចអ្នកការពារបានទេ។ ប្រើជញ្ជាំងក្នុង ១០ នាទីដំបូង ហើយបន្តជាមួយមិត្តរួមក្រុមក្នុង ១០–២០ នាទីចុងក្រោយ។ ការរួមបញ្ចូលទាំងពីរវិធីធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសអាចផ្ទេរទៅការប្រកួតពិតបានល្អជាង។
អរគុណសម្រាប់ការអាន
យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ · Editorial Archive